Vá. ég hef nú hingað til talið mig skilja dönsku bara nokkuð vel.  Sú kenning flaug út um gluggann í dag.

Ég var að lesa dönsku söguna Glansbilleder þar sem blindur maður byrjar í "tilfinningalegu glerbúri" og enginn kemst að honum.  Svo kynnist hann lítilli stelpu, þau verða vinir og hann hleypir henn inn, þ.e.a.s. leyfir henni að tala við sig og talar við hana.  Allt gerist þetta á bekk við leikvöll.  Þegar svo þeim er stíað í sundur af konu sem telur hann barnaníðing fer hann aftur inn i "glerbúrið sitt" og verður lokaður aftur. 

Nú ætla ég að segja hvernig ég skildi söguna:

Maður með dökk sólgleraugu í leðurjakka var innan í einhverju búri (þá alvöru, áþreifanlegu búri).  Svo kemur einhver stelpa og fer að tala við hann á hverjum degi og þau verða vinir.  Svo einn daginn faðmar hún hann af því hann gaf henni eitthvað og þá strauk hann henni um hárið til að gá hvort hún liti út eins og hann hafði ímyndað sér og þá fattar maður að hann er blindur.  Svo kemur kona og stíar þeim í sundur, telur hann barnaníðing.  Þá fer hann og stendur hjá leikvellinum og fremur sjálfsmorð og drepur hundinn sinn og lítill krakki öskrar.  Hann áttaði sig á því að það hefði bara verið pláss í sjálfsmorðinu fyrir hann og hundinn en ekki fyrir litlu stelpuna því hinn sanni ásetningur hans hafði verið að drepa stelpuna, hundinn og sjálfan sig öll 3. 



Ekki hægt að misskilja meira!


vá hvað ég er heimsk